Beeldcultuur in Beeld

Blogs naar aanleiding van de cursus Beeldcultuur 2013-2014


Leave a comment

Blog 4: De douchescène

Welke douchescène had jij in je hoofd, toen je de titel las? Misschien de memorabele scène uit Psycho uit 1960 waarin Alfred Hitchcock de spanning hoog op laat lopen of de angstaanjagende scène uit American History X uit 1998? Beide bekende scènes uit de filmgeschiedenis, maar toch niet de scène die ik door de paradigmatische analyse wil halen. De scène die ik wil bespreken komt namelijk uit de film Schindler’s List uit 1993. Deze film van Steven Spielberg is gebaseerd op het de industrieel Oskar Schindler die in de Tweede Wereldoorlog het leven redde van 1200 Joden in Krakau, door ze te laten werken in zijn emailfabriek.

Waarom Schindler’s List?
Een week geleden liep ik rond door de stad Krakau in Polen. Één van de redenen dat ik voor deze niet al te tropische bestemming heb gekozen, is dat het op een steenworp afstand van Auschwitz ligt; wat ik altijd al heb willen bezoeken. Omdat dit bezoek voor mij een ontzettend indrukwekkende ervaring was, zat ik toen ik eenmaal weer thuis was nog steeds een beetje met mijn hoofd in Polen. Ik besloot de film Schindler’s List te bekijken, aangezien deze ook in dit kamp en in Krakau zelf is opgenomen. Toen ik nadacht over een geschikte scène uit deze film voor een paradigmatische analyse, kwam ik al snel bij het volgende fragment uit:

Het tafereel dat zich in deze scène afspeelt is iedereen wel bekend uit de geschiedenisboeken. Het haar van de joden wordt kortgeknipt en vervolgens moeten ze in massa’s de doucheruimte in. Iedereen die dit fragment bekijkt heeft waarschijnlijk al een idee hoe deze scène gaat eindigen: niet goed. De inhoud van de scène raakt mij persoonlijk dus, maar daarnaast heeft de manier hoe dit verhaal verteld wordt veel impact. Er is droevige muziek te horen op de achtergrond en de emotie is van de gezichten af te lezen. Ik zal nu niet te veel op de zaken vooruit lopen, want deze zaken komen nog uitgebreid aan bod verderop in dit blog. Ik begin met een filmische analyse, vervolgens de ik een ante-filmische analyse en tot slot ga ik interpreteren wat ik heb gezien. Onderstaande tabel heb ik hierbij als hulpmiddel gebruikt.

Begrippen voor kunstanalyse - UvA

Bron: UvA

Filmische analyse
Bij dit onderdeel van de analyse ga ik kijken naar de manier waarop verschillende filmische middelen zijn ingezet. De nadruk ligt hierbij op het filmfragment zelf: wat is er te zien en wat kun je horen. (Filmeducatie, z.j.) De middelen die ik hier bespreek zijn: camera, belichting, geluid en montage. Ik ga niet precies omschrijven wat er in de 2:49 minuten gebeurd, maar pik er een aantal middelen uit.

  • Cameravoering: “In een film is de camera min of meer de verteller van het verhaal. Met de keuze van de camerastandpunten vertelt de regisseur het verhaal vanuit een bepaald personage of vanuit een neutraal standpunt.” (Filmeducatie, z.j.)
    Deze scène begint met bijna een halve minuut waarin ik zou zeggen dat de camera gedragen wordt (hand-held). De camera glijdt over het rijtje vrouwen dat geknipt wordt – van rechts naar links -, en gaat daarnaa mee met de vrouw die net haar schoenen in een bak heeft gegooid. Deze vrouw loopt achter de vrouwen door die aan het knippen zijn, waardoor deze nu ook in beeld komen. In de volgende twee shots zijn steeds de duitse vrouwen die werkzaam zijn in het kamp op de voorgrond en op de achtergrond zie je de Joodse vrouwen zich uitkleden. Hierna filmt de camera vanuit kikvorsperspectief hoe de vrouwen zich uitkleden.
    Tot slot vind ik een effectief middel dat in deze scène wordt ingezet dat wanneer de vrouwen de douches inlopen, de cameraman met hen meeloopt. Door het shockende beeld, is het als kijker net alsof je zelf met de horde meeloopt. Je beleeft het niet als één bepaald karakter uit de film, maar als één van de anonieme vrouwen in de douche. Eenmaal in de douche blijft het cameragebruik hetzelfde. Het is alsof je blik van de ene vrouw naar de andere gaat en je alles in je opneemt. Dit type shot wordt ook wel het point-of-viewshot genoemd.
  • Belichting: Omdat de film in zwart-wit is opgenomen, heeft de belichting een vrij diffuus effect. Er zijn minder duidelijke grenzen tussen de verschillende kleuren, doordat bijvoorbeeld alle kleding grijs lijkt te zijn. Toch is er ook gebruik gemaakt van contrast. Dit is het beest duidelijk in de doucheruimte, waar alles donker is, maar er felle lichten aan het plafond hangen. Wanneer de paniek van de mensen wordt gefilmd, is er een groot contrast op de gezichten door de combinatie van het felle licht met de donkere ruimte.
  • Geluid: Het geluid speelt een belangrijke rol in deze scène. Dit begint al met het geluid van de knippende scharen aan het begin van de scène. Daarnaast speelt stemgeluid een belangrijke rol. Je hoort de leidinggevende vrouwen streng spreken, vaak wat gedempt op de achtergrond. Later in het fragment hoor je de vrouwen en kinderen in de douche schreeuwen en huilen. Al deze omschrijven geluiden zijn diëgetisch te noemen: ze behoren tot de wereld van het verhaal. Hierbij hoort ook bijvoorbeeld het tikken van schoenen en het geluid van het stromende water. Extra-diëgetisch is de muziek die op de achtergrond te horen is. Ik ben een leek op het gebied van muziek, maar ik gok dat het een muziekstuk met een viool is. De muziek trekt je door de scène, aangezien het sneller gaat wanneer de spanning oploopt en juist weer rustiger is tijdens andere fragmenten.
  • Montage: Er is in deze scène sprake van continuïteitsmontage: wat je ziet, zie je ook in de volgorde waarin dit daadwerkelijk gebeurd. Er is geen sprake van speciale overgangseffecten in deze scène: de overgangen zijn in die zin hard (cuts). Toch ben je je als kijker niet bewust van de overgangen. Er is in de scène één keer een fade-in overgang te zien, maar dit is niet zozeer een filmisch middel. In dit geval wordt het licht namelijk aangezet in de film, waardoor er een “natuurlijke” fade-in te zien in.

Ante-filmische analyse

17405698

Bron: Docstoc

Voordat ik begin aan dit onderdeel eerst een korte uitleg van het begrip ante-filmisch. Hans van Driel beschrijft dit als datgene “wat geënsceneerd is ten behoeve van de opname; de sporen van wat zich voor de registratieapparatuur heeft afgespeeld.” (van Driel, z.j.)

Ik vertel hier dan ook wat over de mise-en-scene en zaken zoals de kleding, haardracht, ruimte en het tijdstip. In deze scène spelen veel acteurs en figuranten: dit zijn allemaal vrouwen en een aantal kinderen. Er is qua kleding een onderscheid tussen de onderdanigen en de leidinggevenden. De vrouwen die de douche in moeten, hebben veel gelaagde kleding aan, in een stijl die waarschijnlijk gebruikelijk was tijdens de Tweede Wereldoorlog. De leidinggevenden hebben een hoofddoekje op en dragen een schort tijdens het knippen. De vrouw die het hardst schreeuwt heeft aan haar dienstuniform te zien een hogere functie dan de andere vrouwen. Zij draagt haar haar strak opgestoken achter op het hoofd. De vrouwen die de douche ingaan zijn net geknipt en van hun oorspronkelijke haardracht is dan ook niets meer over. De scène speelt zich af in twee ruimtes: de ruimte waarin de vrouwen geknipt worden en zich uitkleden en de doucheruimte. Het kan zijn dat dit in een studio is gespeeld, maar het is ook mogelijk dat dit (deels) echt in Auschwitz is opgenomen. De scène speelt overdag, want door de ramen schijnt fel zonlicht naar binnen.

Interpretatie
Tot slot mijn eigen interpretatie van het geheel dat ik hierboven heb omschreven. De gebeurtenissen in de film zijn, zoals iedereen wel weet, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik sta dan ook niet blanco in deze scène: ik heb al mijn verwachtingen over hoe de scène zal eindigen. Alles wat ik zie en wat ik hoor, draagt hier aan bij. De muziek is somber, dan hectisch. De chaos en de angst is als kijker voelbaar, door het gebruik van de filmische middelen, maar ook omdat je weet wat er te gebeuren staat. Aan het einde van de scène is er een keerpunt: de chaos slaat om in opluchting. Dit komt voor de kijker als een verrassing. Ik ging er vanuit dat de vrouwen in de gaskamer gingen en niet daadwerkelijk moesten douchen. Dit kan ik op allerlei manieren interpreteren. Wil Spielberg wil me hier op de verkeerde been zetten? Daar is het misschien niet de meest geschikte film voor. Zit er een diepere betekenis achter? Het zou kunnen dat deze vrouwen die – voor mijn gevoel – op het nippertje aan de dood ontsnappen symbool staan voor de 1200 Joden die Schindler met zijn fabriek heeft gered van de concentratiekampen. Ik zelf denk dat deze tweede uitleg zich beter voor deze scène leent.

Bron: Auschwitz

Bron: Auschwitz

Conclusie
Het maken van deze paradigmatische analyse ging me een stuk beter af dan de semiotische analyse. Hoe dit komt? Misschien ligt het omschrijven van wat ik precies zie en hoor mij beter dan hier betekenissen aan koppelen. Ik had al eerder een soortgelijke analyse gemaakt en toevalligerwijs kwam ik bij het zoeken zelfs bij twee bronnen uit die zijn geschreven door mijn CKV-docente van de middelbare school. Door het maken van deze analyse bekijk je een film veel bewuster. Hans van Driel gaf in een van zijn colleges al aan dat iemand hem ooit vroeg of hij een film nog wel voor zijn plezier kon kijken. Ik denk dat dit wel degelijk kan, hoeveel filmanalyses je ook maakt. Ik merk namelijk dat je een film op verschillende manieren kunt bekijken: ter ontspanning of ter analyse. Doordat je een film op beide manieren kan bekijken, merk je pas hoe effectief filmische middelen kunnen zijn. Het lijkt mij dan ook goed om een film eerst ter ontspanning te kijken en deze hierna pas te gaan analyseren. Dit is ook mijn aanpak geweest en ik merk hierdoor bijvoorbeeld pas echt goed hoe naadloos montage kan zijn of hoe v

eel impact extra-diëgetische muziek kan hebben op het gevoel van de kijker.

Literatuur

Filmeducatie. (z.j.). Het filmanalyseplan. Opgeroepen op oktober 10, 2013, van Chasse: http://www.chasse.nl/media/downloads/plan-1.pdf

Driel, H. van (z.j.). Het verschijnsel ‘film’ en de semiotiek van C.S. Peirce. Opgeroepen op oktober 10, 2013, van Rijksuniversiteit Groningen: http://tijdschriften.filmarchief.ub.rug.nl/FILES/root/versus/1987/3-1987/versfiend/verschijnselfilm.pdf

Driel, H. van (2013, Oktober 7). College Beeldcultuur. Tilburg University, Noord-Brabant, Nederland.

Kamp, M.T. van de (2009). Filmanalyse – semiotisch model. Opgeroepen op oktober 10, 2013, van Kunstcontext: www.kunstcontext.com


Leave a comment

Blog 3: This is where the magic happens

Dit is dus ‘where the magic happens’. En dan heb ik het niet over al die slaapkamers in Hollywood die in MTV Cribs standaard worden ingeluid met “This is where the magic happens.” Ik heb nog geen idee waar dat “where” dan wel precies is, maar het klinkt als een plek waar iedereen wel wil zijn.

Uit je comfortzone stappen
Zoals je op de afbeelding links kunt zien, lijkt het vrij eenvoudig om te komen ‘where the magic happens’: je hoeft simpelweg maar uit je comfort zone te stappen en je bent er. Toch is dit proces moeilijk dan je denkt. Zoals een wijs man ooit zei:

I’m continually trying to make choices that put me against my own comfort zone. As long as you’re uncomfortable, it means you’re growning. -Ashton Kutcher

Ondanks dat Ashton Kutcher niet per se bekend staat om zijn wijze uitspraken, maakt hij met deze uitspraak een goed punt. Je comfort zone heet niet voor niets de comfort zone. Alles buiten je comfort zone is oncomfortabel, maar wanneer je altijd in je comfort zone blijft hangen, zul je nooit wat nieuws leren.

Mijn comfort zone
Natuurlijk zijn er ontzettend veel activiteiten die binnen mijn comfort zone vallen, maar er is er één die ik er hier uit wil pikken, om vervolgens mijn leerdoel te formuleren. Tijdens colleges verschuil ik me het liefst achter mijn collegeblok. Ik maak driftig aantekeningen en voor ik het weet is het college voorbij en zijn er weer een aantal pagina’s gevuld. Wanneer de docent een vraag stelt aan de studenten zul je mij niet snel mijn hand zien opsteken. Ik wacht af tot een ander het initiatief toont en de vraag beantwoord. Niet dat ik niet actief mee denk: in mijn hoofd neem ik soms actief deel aan de discussie en vorm ik mijn mening.

Persoonlijk leerdoel
Je zou kunnen denken: je maakt aantekeningen, je let op… Wat is het probleem? Het probleem is dat ik mijn gedachten bij een vraag van de docent voor mezelf houd – een kleine uitwisseling van gedachten met studenten naast me daargelaten. In dit opzicht ben ik dus een passieve student te noemen.

Mijn persoonlijk leerdoel is dan ook om van een passieve in een actieve student te veranderen. Omdat dit doel erg nietszeggend is, zal ik het concreter moeten maken. Dit doe ik aan de hand van de volgende vier criteria die Universiteit Twente heeft opgesteld voor het formuleren van een helder leerdoel:

  1. Gedrag: wat moeten studenten met de leerstof kunnen doen. Kies hiervoor werkwoorden die aansluiten bij de activiteit die je van studenten verwacht.
  2. Inhoud: op welke inhoud moet de student de beschreven activiteit kunnen toepassen. Geef deze inhoud zo concreet mogelijk weer.
  3. Voorwaarden: onder welke condities moet de student het gedrag vertonen.
  4. Norm: welke minimumprestatie vind je nog succesvol; wat moet de student doen om een voldoende te krijgen voor zijn werk.

Ik zal nu de vier criteria toepassen op mijn eigen leerdoel:

  1. Gedrag: Ik wil actief deelnemen aan colleges en mijn hand opsteken wanneer ik een nuttige bijdrage heb. Het gaat mij hierbij dus niet om het lukraak opsteken van mijn hand. Een werkwoord dat bij dit gedrag zou passen is ‘demonstreren’ of zelfs ‘hand opsteken’.
  2. Inhoud: de inhoud is de inhoud van de colleges Beeldcultuur tot 10 januari 2014.
  3. Voorwaarden: de conditie waaronder ik dit gedrag wil vertonen is tijdens het college Beeldcultuur.
  4. Norm: ik beschouw als minimumprestatie één vraag of opmerking per college Beeldcultuur, er van uitgaand dat er per college altijd minimaal één vraag of opmerking in mij op zal komen.

Als voorbeeld geeft Universiteit Twente het volgende leerdoel, waarin duidelijk is aangegeven waar de norm, het gedrag, de inhoud en de voorwaarde zitten.

Wanneer ik de vier ingevulde criteria van mijn leerdoel in het model van bovenstaande zin probeer te passen, krijg ik het volgende leerdoel:

Voor 10 januari 2014 zal de student demonstreren dat hij/zij minstens één vraag stelt of beantwoordt over de collegestof per college Beeldcultuur.

En nu aan de slag!
Nu mijn persoonlijk leerdoel is opgesteld, zit er nog maar een ding op: elk college aan dit leerdoel werken. Ik denk dat de eerste stap is gezet door het opstellen van dit leerdoel. Door kritisch na te denken over je eigen doen en laten in het college, word je een stuk bewuster van jezelf. Ik hoop dan ook dat er bij het volgende college Beeldcultuur steeds een alarmbelletje gaat rinkelen in mijn hoofd, wanneer er een vraag of opmerking bij mij opkomt. Ik denk namelijk dat het actief deelnemen aan het college Beeldcultuur mij ook zal helpen bij colleges van andere vakken, maar daarnaast ook in de zogenaamde “echte wereld”.

Tot slot: een brave klas waar ik nog van kan leren!

Literatuur:

Universiteit Twente. (z.j.). Formuleren van leerdoelen. Geraadpleegd op 30 september 2013 van: http://www.utwente.nl/mb/onderwijs/organisatie/onderwijsbeleid/toetsbeleid/Job%20Aid/formuleren_leerdoelen.doc/

Driel, H. van. (2013). Leerdoelen 2013. Geraadpleegd op 30 september 2013 van: https://edubb.uvt.nl/webapps/blackboard/execute/content/file?cmd=view&content_id=_705511_1&course_id=_46704_1


Leave a comment

Blog 2: Het Miley Cyrus virus

De laatste maanden staat het op Twitter, Facebook en talloze websites bol van de berichten over Amerikaanse actrice en zangeres Miley Cyrus. Ter illustratie: De Telegraaf berichtte 15 uur geleden: “Nieuwe tattoo Miley Cyrus”, één dag geleden: “Miley Cyrus ‘twerkt’ met aap” en twee dagen geleden: “Miley Cyrus huilt op podium”. (De Telegraaf, 2013) Haar optreden tijdens MTV’s Video Music Awards deed veel stof opwaaien en ook haar laatste twee videoclips zijn het gesprek van de dag.

Een kleine introductie
HannahMontanasongPics1SJELgszDdjP44MMaar wie is deze Miley? Ze werd geboren in 1992 en is bekend geworden door haar hoofdrol in de Disneyserie Hannah Montana. Deze serie is van ‘na mijn tijd’, maar foto’s van dit personage roepen wel herkenning op. In de televisieserie speelt Cyrus een gewoon tienermeisje dat verandert in een superster wanneer ze haar blonde pruik op zet. Er zijn uiteindelijk vier seizoenen van de serie verschenen, met in totaal 98 afleveringen. Dat de serie populair was blijkt ook uit het feit dat het meerdere malen genomineerd was voor een Primetime Emmy Award voor Outstanding Children’s Program. Dat Miley liever niet meer geassocieerd wil worden met het leuke meisje links, wordt wel duidelijk wanneer ik haar videoclip ‘We can’t stop’ ga analyseren.

Opzet van de analyse
Bij het analyseren van een gedeelte van de videoclip ‘We can’t stop’ maak ik gebruik van technieken die Hans van Driel heeft besproken in college drie en vier van Beeldcultuur over semiotiek. De eerste stap hierbij is het maken van een uitgebreide analyse. Wat zie ik? En omdat ik een filmpje ga analyseren komt hier ook nog eens de vraag ‘wat hoor ik?’ bij kijken. Ik geef dan ook een nauwkeurige omschrijving van alle shots die ik zal bespreken. Hierna ga ik over tot de interpretatie van alles wat ik heb omschreven. Welke tekens kan ik ontdekken en waar refereren deze aan? Tot slot ga ik kijken of ik relaties kan ontdekken tussen deze tekens en het referent. (Van Driel, 2004)

Wat zie ik?
Omdat deze blog wel erg uitgebreid wordt wanneer ik de volle 3,5 minuut van de video ga analyseren, beperk ik me tot het openingsscène van 15 seconden.
Schermafbeelding 2013-09-26 om 10.23.59In het eerste shot zie je een bed met bloemetjesbeddengoed met daarom benen gehuld in een witte panty en witte gympen met plateauzolen. Om de rechter enkel zit een elektronische huisarrest enkelband. Deze wordt doorgeknipt met een enorme roze schaar. Om dit te accentueren is er geluid te horen op het moment dat de band wordt doorgeknipt. Vanaf dat moment begint zacht op de achtergrond een mannenstem: “it’s our party we can do what we want” te zingen/rappen.
Schermafbeelding 2013-09-26 om 10.24.15In het volgende shot is het zelfde bed in beeld, maar nu met midden in beeld een geluidsbox van het merk Beats in dezelfde roze kleur als de schaar. Er komt een vrouwen hand in beeld met lange (nep)nagels gelakt met gouden glitters die op de volumeknop van de box drukt. Om in ieder geval de wijs- en middelvinger zit een brede gouden ring en om de pols hangen minstens drie gouden armbanden (studs, schakel en diamanten). Het lijkt of er op de wijsvinger een tatoeage van een hartje te zien is. De muziek is nu luider te horen.
Schermafbeelding 2013-09-26 om 10.24.43Vervolgens komt Miley Cyrus in beeld vanaf haar hoofd tot net onder de schouders. Ze draagt een wit hemd, wat gouden kettingen en heeft veel gouden oorbellen in, waaronder een gouden veiligheidsspeld. Ze heeft een kort kapsel, waarvan de zijkanten opgeschoren zijn en de bovenkant wat langer en geblondeerd is. Ze draagt felrode lippenstift en haar tanden zijn erg wit. Te zien is hoe ze een ‘grill’ in haar mond plaatst, waardoor ze twee gouden tanden krijgt. Ook dit gaat gepaard met een geluidseffect. Vervolgens laat ze deze tanden uitgebreid zien door haar hoofd wat naar achteren te laten vallen en haar lippen ver uit elkaar. Ze heeft hierbij één oog licht dichtgeknepen. Linksonder in beeld is een wit vlak te zien, met daarop wat donkere vlekken. Uit de eerdere shots kan ik opmaken dat dit het beddengoed is.
Schermafbeelding 2013-09-26 om 10.26.04Hierna zie je Miley haar haren kammen. Ze heeft hierbij nog de zelfde uitdrukking op haar gezicht als in het vorige shot. Op de binnenkant van haar linker bovenarm is een tatoeage te zien; het is niet duidelijk wat het is, maar het lijkt een regel tekst te zijn. Tijdens dit shot staat in bijna schermvullende gele hoofdletters “MILEY CYRUS” in beeld.
Schermafbeelding 2013-09-26 om 10.26.40In het laatste shot staat de camera op het bed gericht en zie je Miley opstaan en vervolgens rechts onder in het beeld verdwijnen. In dit laatste shot dat ik bespreek staat in dezelfde schermvullende gele letters als in het shot ervoor “MIKE WiLL made it”.

Interpretatie
Om tekens te ontdekken in de hierboven besproken shots, moet eerst duidelijk zijn wat nu precies een teken is. Volgens Van Driel (2004) moet een teken aan drie voorwaarden voldoen:

  1. Het is waarneembaar voor iemand;
  2. Het verwijst naar een afwezige;
  3. Het roept een reactie op.

Ik zal nu een aantal, voor mij, opvallende tekens uit de videoclip pikken om de verschillende relaties tussen teken en referent te illustreren. In het eerste shot is de elektronische huisarrest enkelband te zien. Hoewel ik hier nog nooit iemand mee heb zien lopen, is dit een voorwerp dat in onze maatschappij bekend is – al is het puur uit films. Dit voorwerp verwijst naar een straf die is opgelegd door een rechter: huisarrest. Dit impliceert dat de gene die zo’n band draagt, blijkbaar iets heeft gedaan wat als fout wordt gezien binnen onze samenleving. Ik denk dat het verband tussen de band en het principe ‘huisarrest’ indexicaal is. De een (de enkelband) is namelijk het gevolg van de ander (het huisarrest). Daarnaast is het zo dat indexicale tekens als indicaties werken en niet als imitaties, zoals iconen dit doen.

Een iconische relatie is gebaseerd op gelijkenis. Eigenlijk zou je in het geval van deze videoclip kunnen zeggen dat de afbeelding van Miley Cyrus in deze videoclip overeenkomt en dus lijkt op de echte persoon Miley Cyrus. Het is namelijk zo dat de meeste afbeeldingen en foto’s iconen zijn: het afgebeelde lijkt op het afwezige. Natuurlijk valt hier een vraagteken achter te zetten. Is dit echt hoe Miley Cyrus er dagelijks bij loopt? Waarschijnlijk niet. Maar dit is wel het beeld dat de laatste maanden van haar in de media te zien is.

paul_wall_02Tot slot ben ik op zoek gegaan naar een symbolische relatie in de videoclip. Miley Cyrus laat in shot drie zien dat ze een grill in haar gebit plaatst. Een grill is niet direct iets dat je in verband met Miley Cyrus, of welke pop zangeres dan ook, zou brengen. Bij dit sieraad zullen de meeste mensen denken aan (gangster) rappers. Het is namelijk iets waarover voornamelijk in hiphop muziek gezongen wordt. Het verband tussen een grill en rappers is op grond van afspraak. Dit is geen afspraak die expliciet is afgesproken, maar een afspraak die zo gegroeid is door het gebruik van een grill. Wellicht zal deze afspraak nu afgezwakt worden, doordat het gebruik van een grill nu niet meer exclusief voor de hiphopwereld is.

De diagnose
Ben ik na deze langdurige blootstelling aan beelden van Miley Cyrus ook besmet geraakt met het Miley Cyrus virus? Ik denk dat ik me geen zorgen hoef te maken, want ik voldoe niet aan de zes symptomen zoals beschreven op de website AL.com. Ik ben er wel achter gekomen dat het nog best lastig is om tekens in beelden te vinden, ondanks dat het in de clip die ik heb behandeld barst van de tekens. Het lastigst vind ik het nog om een label aan de relatie tussen teken en referent te plakken. Gelukkig baart oefening nog altijd kunst en hoop ik mezelf over een aantal weken semi-semiotiekdeskundige te kunnen noemen.

Literatuur:

Driel. H. van,. (2004). Digitale Communicatie. Amsterdam: Boom.

De Telegraaf. (2013). Zoekresultaten ‘Miley Cyrus’. Geraadpleegd op 26 september 2013 van http://www.telegraaf.nl/searchresults/index.jsp?view=google&q=miley%2Bcyrus%26sitesearch%3Dtelegraaf.nl